“Na cosyoutdoorfestival jeżdżę co roku. Na obie wersje: zimową w Schronisku Roztoka i letnią, biwakową. Dzięki festiwalowi, który jest po prostu kameralnym, bezpiecznym i przyjaznym wyjazdem dla kobiet w outdoorze, po 45. roku życia nauczyłam się krzesać ogień, nie błądzić w górach, odpowiednio ubierać i oczyszczać wodę z kałuży, żeby była zdatna do picia. Spałam w hamaku nocą w lesie. Ja, która kocha ciepło i komfort, a na myśl o namiocie spluwa za lewe ramię. Kąpałam się w lodowatym wodospadzie. Wiem jak odstraszyć niedźwiedzie podczas pobytów w górach, nie boję się już wyjazdów solo i nasłuchałam się mistrzyń opowieści o dalekich wyprawach (czy słyszeliście kiedyś na żywo podróżniczki Kamili Kielar?). Wypiłam też hektolitry znakomitej kawy z lokalnej palarni i kombuchy, produkowanej przez jedną z uczestniczek(…)

Podróże muszą być trochę niewygodne, uwierające, bo wtedy są transformatywne. Wracam wtedy inna, niż gdy wyjeżdżałam. Ale prawda jest taka, że nie odważyłabym się, gdyby nie bezpieczne otoczenie, obecność tych wszystkich kobiet, które mijam, gdy z ręcznikiem przewieszonym przez ramię i szczoteczką do zębów idę do wspólnej łazienki na Cosy Biwaku i czekam grzecznie w kolejce, gapiąc się na góry. Nie patrzę w komórkę, bo i tak nie ma zasięgu. (…)

Jeśli macie zrobić jedną rzecz, żeby pobyć ze sobą i poukładać sobie w głowie nasz codzienny bałagan, to serdecznie zachęcam.”